و قيل : يتعين تقديم العتق ، لأن تزويج المولى أمته باطل و يضعف بما مر ، و بأنه يستلزم عدم جواز جعل العتق مهرا ، لأنه لو حكم بوقوعه بأول الصيغة امتنع اعتباره في التزويج المتعقب . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : جايز است مولائى با كنيز خودش ازدواج نموده و مهريه‌اش را آزاد نمودن وى قرار دهد . البته در تقديم لفظى هركدام از عتق و تزويج بر يكديگر مختار است . شارح ( ره ) مىفرماين : مولى براى تحقق دادن مقصودش در خارج به كنيزش بگويد : تزوجتك و اعتقتك و جعلت مهرك عتقك يعنى با تو ازدواج كرده و آزادت نمودم و مهريه‌ات را آزاديت قرار دادم . سپس مىفرماين : دليل بر اختيار مولى در تقديم لفظى هريك از عتق و تزويج بر يكديگر اينست كه : مجموع صيغه يك جمله بوده و معنايش تمام و كامل نميشود مگر به آخرين لفظ آن بنابراين فرقى نيست كه اجزاء را بر يكديگر مقدم يا مؤخر نمايد از اينرو در عبارت گذشته فرقى نيست كه به همان ترتيب مذكور خواند شده يا بگويد : اعتقتك و تزوجتك و جعلت مهرك عتقك . بعضى از فقهاء فرموده‌اند : واجب است عتق بر تزويج مقدم ذكر شود زيرا تزويج كردن و نكاح